گفته ها و نکته ها

انسان تنها حیوانی است که حاضر است اوقاتش را با پشتکار و سخت کوشی وقف پایمال کردن خوشبختی هم نوع خود کند. تصور می کنم این هم یکی از صفات خدا گونه ای باشد که بدو نسبت می دهند! /هنری لوییس منکن/

شکست تنها نتیجه غفلت و تنبلی ما نیست، نتیجه موفقیت سایرین نیز هست.      /ژوئل کونا/

نشانه معرفت عمیق این است که شخص به هنگام مناسب خود را ابله نماید.        /ماکیاولی/

مراقب آدمی که خدایش در آسمان هاست ، باش!        /برنارد شاو/

همایش هنرمندان تئاتر استان اردبیل

همایش تئاتر و حرف و حدیث

همایش هنرمندان تئاتر استان اردبیل به همت انجمن نمایش اردبیل و با همکاری اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی روز پنج شنبه در محل مجتمع فرهنگی و هنری فدک برگزار شد. در این مراسم  علاوه بر هنرمندان تئاتر و مسئولین  استان ، مسئولین تئاتر کشور از جمله حسین پارسایی - حسین مسافر آستانه - دکتر محمد علی خبری - مهرداد رایانی و سایر مسئولین مرکز هنرهای نمایشی نیز حضور داشتند. پس از تلاوت کلام ا...  مجید ، مجری برنامه سیدرضی محمودی اعلام برنامه کرد. و بعد توحید معصومی از طرف هیئت امنای انجمن نمایش خیرمقدم گفت. شکیبا مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز ضمن برشمردن اهداف اداره کل در زمینه تئاتر به مهمانان خوشامد گفت و از انجمن نمایش به خاطر برپایی این همایش تقدیر کرد. بعد ،  یک قطعه نمایشی کار رضا بهشتی به مدت ۱۵ دقیقه اجرا شد.  حسین پارسایی مدیرکل هنرهای نمایشی کشور سخنران بعدی بود و از توان بالای هنرمندان تئاتر اردبیل گفت. پایان بخش برنامه ، تجلیل از هنرمندان و فعالان بود. از گروههای فعال و کلیه گروههای نمایشی اردبیل تقدیر شد. همچنین از هنرمندان شهرستانی و اهالی مطبوعات و حتی از مسئولین مربوطه و صدا و سیما و ...

البته مثل همیشه حرف و حدیث هایی چه قبل از همایش و چه بعد از همایش گفتند و شنیدیم که طبیعی است . باید شنید و ساخت. ولی خودمانیم برگزاری چنین برنامه هایی در جایی مثل اردبیل خطاست! یکی از اینکه از او تقدیر نشده گله مند است. دیگری از اینکه نامش در خیرمقدم گویی از مسئولین از قلم افتاده ناراحت است. آن یکی که سالها در زمینه تئاتر کاری نکرده و خورده و خوابیده یک مرتبه میشود فعال  تئاتر و انتظاراتی دارد. . و هزاران حرف نگفته که بمانند برای بعد...  تا بعد...

تئاتر در ایران چه معنا دارد؟؟!

چند روزی ست سخت با خودم درگیرم. روزگار غریبی شده. انگار که تمام معادلات هستی به هم ریخته . به روند جریان تئاتر کشور که نگاه می کنم بیشتر این حس درگیری و  سر در گمی آزارم می دهد. من تئاتر را از سال ۶۸ شناخته ام. و از سال ۶۹ به طور عملی آن را پی گرفته ام. اولین چیزی که در این وادی بی منتها آموخته ام اینست که میگفتند تئاتر درس آزادگی ست. درس سعادت و تعالی آدمی ست. بعدها از بزرگان شنیدم که تئاتر منبر است حتی بالاتر از آن. بزرگتر که شدم بیشتر به عمق این هنر رفتم. به خصوص در دوران دانشگاه سرزمین یونان و داستان  تولد تئاتر از دل آیین ها و مراسم یونانیان مرا مجذوب خود کرده بود. از همه اینها چنین دریافت می شد که اولین رسالت تئاتر آزاد اندیشی و برقراری دیالوگ است و اینکه هنرمند تئاتر در همه ی اعصار و قرون فراتر از حکومتها و قوانین تحمیل شده حکام به این هنر پرداخته و اساسا هنری فخیم و مستقل و انسانی و آسمانی است. اگر از بشر و دردهای بشری نیز سخن می راند در نهایت سعادت و سرنوشت اخروی او را نشانه می رود. با این تصورات پیش رفتیم و کار کردیم و آموختیم و تجربه کردیم. و صد البته لذت بردیم. اما امروزه روز ، دوره عوض شده است. هر کسی که از راه می رسد و مصدر امور تئاتر را دست می گیرد چنان قوانینی به تئاتر کشور وضع می کند که انگار در پس زمینه این هنر مظلوم شخصیتهایی چون ارسطو - شکسپیر - برشت - استانیسلاوسکی - آرتو و دیگران نبوده اند. ارگانی اجرای تئاتر خارجی را ممنوع می کند. جایی دیگر تئاتر و روح رها شده و آزاد طلبی آن در زیز چاقوی ممیزی جراحی می شود. در مقطعی تئاتر معنا گرا - دینی و ... سر بیرون می آورد . و ... و ....    و در نهایت هنرمند گیج و منگ شده تئاتر میماند و هزار علامت سئوال که این واژه ها چیستند و تئاتر چیست؟ مگر نه اینکه تئاتر ریشه در  آیین هایی دارد که از روح مذهبی و اهریمن ستیزی برگزارکنندگان آن نشات میگرفت؟ و ... و... حرفها در این باره بسیار است. و مجال نوشتن کم. یاد حرفهای استاد قادری می افتم که سر کلاس نمایش در ایران میگفت: فرهنگ ایرانی ( شرقی ) بر اساس نوموس ( ناموس و غیرت ) بنا شده و فرهنگ غربی بر مبنای لوگوس به معنای دیالوگ - گفتگو و...   بنا بر این تئاتر در ایران هرگز به معنای اصیل خود نمی تواند پیشرفت کندو ... والخ . تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.