تئاتر در ایران چه معنا دارد؟؟!

چند روزی ست سخت با خودم درگیرم. روزگار غریبی شده. انگار که تمام معادلات هستی به هم ریخته . به روند جریان تئاتر کشور که نگاه می کنم بیشتر این حس درگیری و  سر در گمی آزارم می دهد. من تئاتر را از سال ۶۸ شناخته ام. و از سال ۶۹ به طور عملی آن را پی گرفته ام. اولین چیزی که در این وادی بی منتها آموخته ام اینست که میگفتند تئاتر درس آزادگی ست. درس سعادت و تعالی آدمی ست. بعدها از بزرگان شنیدم که تئاتر منبر است حتی بالاتر از آن. بزرگتر که شدم بیشتر به عمق این هنر رفتم. به خصوص در دوران دانشگاه سرزمین یونان و داستان  تولد تئاتر از دل آیین ها و مراسم یونانیان مرا مجذوب خود کرده بود. از همه اینها چنین دریافت می شد که اولین رسالت تئاتر آزاد اندیشی و برقراری دیالوگ است و اینکه هنرمند تئاتر در همه ی اعصار و قرون فراتر از حکومتها و قوانین تحمیل شده حکام به این هنر پرداخته و اساسا هنری فخیم و مستقل و انسانی و آسمانی است. اگر از بشر و دردهای بشری نیز سخن می راند در نهایت سعادت و سرنوشت اخروی او را نشانه می رود. با این تصورات پیش رفتیم و کار کردیم و آموختیم و تجربه کردیم. و صد البته لذت بردیم. اما امروزه روز ، دوره عوض شده است. هر کسی که از راه می رسد و مصدر امور تئاتر را دست می گیرد چنان قوانینی به تئاتر کشور وضع می کند که انگار در پس زمینه این هنر مظلوم شخصیتهایی چون ارسطو - شکسپیر - برشت - استانیسلاوسکی - آرتو و دیگران نبوده اند. ارگانی اجرای تئاتر خارجی را ممنوع می کند. جایی دیگر تئاتر و روح رها شده و آزاد طلبی آن در زیز چاقوی ممیزی جراحی می شود. در مقطعی تئاتر معنا گرا - دینی و ... سر بیرون می آورد . و ... و ....    و در نهایت هنرمند گیج و منگ شده تئاتر میماند و هزار علامت سئوال که این واژه ها چیستند و تئاتر چیست؟ مگر نه اینکه تئاتر ریشه در  آیین هایی دارد که از روح مذهبی و اهریمن ستیزی برگزارکنندگان آن نشات میگرفت؟ و ... و... حرفها در این باره بسیار است. و مجال نوشتن کم. یاد حرفهای استاد قادری می افتم که سر کلاس نمایش در ایران میگفت: فرهنگ ایرانی ( شرقی ) بر اساس نوموس ( ناموس و غیرت ) بنا شده و فرهنگ غربی بر مبنای لوگوس به معنای دیالوگ - گفتگو و...   بنا بر این تئاتر در ایران هرگز به معنای اصیل خود نمی تواند پیشرفت کندو ... والخ . تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.